DE CULTUURSHOCK | VAN OSLO TERUG NAAR NEDERLAND

1

Voordat ik terug naar Nederland ging, kreeg ik al weken van tevoren mailtjes van mijn universiteit dat ik me moest voorbereiden op een ”eventuele cultuurshock” wanneer ik weer naar huis zou gaan. Ze boden zelfs een hulpgroep aan; ik wuifde dat weg. Pff cultuurshock? Ik zit maar in Oslo hoor, een van de meest Westerse landen ter wereld. Nederland zal precies hetzelfde zijn als ik terug kom. Boy was I wrong.

Nou valt het natuurlijk niet te vergelijken met wanneer je terugkomt van een halfjaar Brazilië, China of een ander land waar ik me waarschijnlijk niet helemaal thuis zou hebben gevoeld. Toch waren er een aantal dingen die me opeens gingen opvallen hier in Nederland. De eerste dagen thuis waren dan ook even flink wennen.

2In de trein van Schiphol naar huis begon het al. Terwijl ik me in een tweezits wurmde met mijn vriend, hoorde ik achter mij een meisje tetteren. ”Néé Shayenne, wat ik nu gehoord heb! Joey is dus gewoon niet komen opdagen gisteren”. Mijn vriend keek me lachend aan van ”ik snap je”. Ik was het helemaal niet meer gewend om alles en iedereen te verstaan en dan ook nog eens op zo’n gillende manier. Noorse mensen zijn dat betreft heel introvert.

tumblr_n7f8nlQ2uu1rttqhho1_500Later die week besloot ik maar eens boodschappen te gaan doen bij de Plus waar ik altijd boodschappen deed voorheen. Ik liep naar de broodafdeling om daar er achter te komen dat het de vleesafdeling was geworden. Oh. Ik voelde me, ondanks alle veranderingen die ik niet mee gekregen had, als een Koning. Wat was alles goedkoop!! Cornflakes die ik normaal nooit zou kopen (pfff wie betaalt er nu 2,40 euro voor één pak?), vloog nu volle vaart mijn mandje in (wááát nog niet eens 3 euro!!). De kip, die in Oslo suuuuper duur was, is hier praktisch gratis. Ik denk dat ik mijn eerste week uit kip als avondeten bestond haha. Wat had ik dat gemist!

tumblr_mo2tkoXbX61s8t6n2o1_1280Ook qua taal was het even wennen. Ik was al snel in de bieb te vinden, omdat ik twee dagen naar terugkomst een hertentamen had in Nederland. Toen mijn broodje ging afrekenen in mijn studeer-pauze, bedankte ik de caissière vriendelijk met de woorden ”Thank you vvveryyyyy much”. Waarbij het woordje ”very” helemaal uitgerekt werd, omdat ik daar door had dat ik Engels aan het praten was maar hè ik kon niet meer terug. Een vriend waar ik mee was kwam niet meer bij en de caissière van in de 50 keek me aan alsof ik een of ander trendy figuur was die ook ”kids” ipv ”kinderen” zou zeggen.

tumblr_mx4sa0iILd1t4fx9yo1_500

Toen ik later die dag ging hardlopen (wat ik overigens ook van de sportieve mensen in Oslo heb overgenomen) voelde ik me een beetje vreemd. Mensen hier vinden het heel apart als je hardlooplegging aan hebt. Eerlijk is eerlijk, ik heb ook aan de legging-cultuur moeten wennen zoals ik dat hier uitlegde, maar ik was een beetje vergeten dat die trend nog niet 100% in Nederland is geaccepteerd. Door de heren dan, moet ik hierbij toevoegen. Ik ben die dag twee keer nagefloten en daarnaast toeterde er drie (!) auto’s terwijl ik aan het zwoegen was. Zoiets zou nooooit in Oslo gebeuren, sterker nog, Noorse mannen dragen zelf ook een legging (niet dat ik dat aanmoedig, maar het principe zegt veel).

Toen ik aan het einde van de week op de bank plofte om (Nederlandse!) TV te kijken en mijn vriend koekjes aanbood (die in Noorwegen 5 euro zouden kosten), was ik toch erg tevreden. Wat is het weer fijn om thuis te zijn!