NEE ZEGGEN TEGEN DE KAPPER

kapper

Noppe, dit is geen stukje om jullie te overtuigen om nooit meer naar de kapper te gaan (hippie stylo). Haha, dat zou wat zijn. Nee, dit stukje gaat over de kapper en hun speciale gave om mij dingen aan te smeren, letterlijk en figuurlijk, in mijn haar. Naar de kapper gaan is namelijk een ding voor mij. Niet zozeer omdat ik bang ben dat mijn haar mislukt (oké ja, dat ook een beetje) maar vooral om het ‘nee’ zeggen. Maar laat ik bij het begin beginnen. 

Ten eerste heb ik altijd het idee dat iedereen elkaar kent bij de kapper. Dan bedoel ik niet de collega’s (want ja die kennen elkaar inderdaad mag ik hopen), maar vooral de mensen die er zitten. Ik ga namelijk niet altijd naar dezelfde kapper, ik probeer altijd maar wat, maar zij wel. Ze kennen elkaar, ze kennen de kappers, ze kennen iedereen. Er worden grapjes gemaakt en de laatste updates over het leven van John en Chantal die drie deuren verderop wonen worden gedeeld, terwijl er rijkelijk met koffie wordt geschonken. Meanwhile, zit ik in een hoekje op een stoel met een random tijdschrift zoals de ‘Privé’ met de laatste updates over Wesley en Jolanthe, in plaats van buren John en Chantal, mijn wachttijd te doen.

Als ik dan aan de beurt ben en ik heb uitgelegd wat ik graag met mijn haar wil, begint het dilemma. Ga ik moeite doen om met deze kapper een gesprek aan te gaan of ga ik toch voor de ik-heb-geen-behoefte-aan-gesprekjes methode? Meestal besluit de kapper waar we voor gaan, want wanneer zij dingen begint te vragen dan moet ik natuurlijk wel antwoord geven wil ik niet als een compleet apatisch persoon overkomen (toch?). Soms heeft zij er ook geen zin en dan is het stil. Heel stil. Ik heb nogal moeite om dan te accepteren dat het stil mag zijn, zonder dat het awkward is. Dat je niet altijd hoeft te praten met iemand terwijl je die persoon niet kent (ik dacht altijd dat dat alleen voor vrienden gold, maar bij de kapper is die regel er dus ook).

haar

Goed oke, maar DAN komt het punt dat de kapper doorheeft dat mijn haar écht een voedende olie nodig heeft. Ja, dat kost dan misschien wel €10 meer, maar het helpt echt. Dágen, nee wat zeg ik, wéken heb je er profijt van! En ja, ik heb vaker kappers in mijn leven bezocht en ik weet dat die dingen niet helpen. Ik heb van nature gewoon een beetje droog haar en als zo’n olie echt zou helpen, dan zou dat hét middel van het jaar zijn voor mij. In ieder geval, je zou denken dat ik netjes ‘Eh nee, doe maar niet’ zou antwoorden, maar dat gaat dus niet. Dat lukt niet. Op de een of andere manier is er een grote pressure aanwezig, een soort van ‘als je het niet doet ga ik vanaf nu je haar verprutsen’. En ik zeg dan ook altijd maar ‘ja’. En terwijl zij een of andere heilige olie met een druppel drakenbloed en engelenhaar in mijn haar sprietst, denk ik alleen maar ‘whyyy’.

Zouden er therapiegroepjes voor bestaan? Voor mensen die niet normaal kunnen handelen onder de kappersdruk? Ik zou in ieder geval de i d e a l e kandidaat zijn.

Bron: foto en foto