PRIMARK | SURVIVAL OF THE FITTEST


Begrijp me goed, de Primark is absoluut niet mijn go-to winkel. Maar eens in de zoveel tijd krijg ik een dwangmatige  behoefte om langs de Primark te gaan. Dan klinkt het duiken in kleding waarvan iedereen weet dat het niet langer dan 3 maanden mee gaat, opeens als muziek in mijn oren.

Vrijdag had ik weer zo’n ‘aanval’ en ik besloot de Primark diezelfde dag na mijn stage te bezoeken en dan wel in Hoofddorp. Vraag me niet waarom daar een Primark ligt, ook nog eens het eerste filiaal van Nederland. Ik zie de vergadering met super belangrijke Primark mannen in pak al voor me. ‘Let’s go for Hoofddorp, seems the right place for the first Dutch Primark since there is nothing else anyway’. Respect voor alle Hoofddorpers, maar wat een grauw centrum is het toch.

Vol goede moed nam ik de bus en na een korte trip kwam ik aan bij halte Hoofddorp City (aka een parkeerterrein). Ik moest nog even zoeken, maar al snel had ik door waar ik heen moest (volg de Primarkzakken is een goede). Ik stapte het filiaal binnen waar winkelmandjes ten grote van een container me aanstaarden. Alsof ze er al vanuit gaan dat je de halve winkel gaat leeghalen. Beschaamd pakte ik er toch eentje.

Zodra ik 1 voet binnen zette, wist ik weer wáárom ik de Primark zo verafschuw. ‘Wat een leuk shirtje’, ik had het nog niet eens in mijn handen of een paar grijpgrage klauwen grepen het shirtje voor mijn neus weg. Alsof we op de markt staan: survival of the fittest. Ben je niet snel genoeg en heb je slecht geslapen? Dan sta je aan het einde van je shoppingspree met lege handen. Ja ja, het Primark leven is keihard mensen.

Dat accepteerde ik natuurlijk niet. Nu ik er was ging ik er ook voor en dus zette ik een knop om en ik begon als gek kleren te pakken waarvan ik nog niet eens wist of ik het wel leuk zou vinden. Dat zag ik later wel.  Ik gooide alles in die veel te grote mand (die inmiddels 8329 kg woog, zwaar leven) en ik sleepte mijn vondst als een prooi met me mee terwijl ik hier en daar mandjes van andere shoppers in mn heup, rug en nek kreeg. Heerlijk.

Een pashokje is overigens geen optie, dus ik zocht een afgelegen hoek met een spiegel. Op dit punt had ik echt complete schijt aan alles en ik ging dan ook op de grond zitten en ik kiepte mijn container om. Zoals verwacht viel 90% van de kleding af en eigenlijk zat ik alleen nog met wat sieraden en wat sokken voor mijn vriend op de grond. Worth it? Nee, maar mijn Primark-dwang is weer voor een tijdje gedeisd.

En oke. Deze trui moést ik logischerwijs wel aanschaffen