NEE DANKJE | COME FLY WITH ME, COME FLY WITH ME AWAY

Ik kan niet ontkennen dat ik een lichtelijke vorm van vliegangst heb. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik tijdens een vlucht in ultieme zen over het leven na denk, terwijl ik luisterend naar A 1000 Miles van Vanessa Carlton dramatisch uit het raampje staar. En dat ik het héérlijk vind om van de vrijheid te genieten die je krijgt wanneer je kilometers boven de grond zweeft. Daar begint het probleem al: je zweeft kilometers boven de grond. Mijn hoofd kan gewoonweg niet accepteren dat dat geheel veilig is. Al denk ik vier keer per minuut dat naast de lift (kuch Abeltje kuch) een vliegtuig hét veiligste vervoersmiddel is. But then again, is een lift uberhaupt een vervoersmiddel? ‘’Jongens, ik ga even de stad in met de lift!’’. Ik weet het, flauw.

Goed, ik stap natuurlijk wel gewoon altijd in zonder teveel drama. Sterker nog, ik probeer me altijd extreem casual te gedragen. Zo van, “I can handle this, als er iemand is die geen vliegangst heeft dan ben ik het wel!! Dit is gewoon een van de duizenden important business flights die ik als belangrijke internationale businesswoman(ofzoiets) heb gehad!!”. Met die vibe stap ik het vliegtuig in, terwijl de piloot (die mijn leven de komende drie uur in zijn handen heeft) en zijn crew van extreem vrolijke stewards/stewardessen vriendelijk naar me staan te lachen. “Wat staan jullie daar nou te lachen’’ denk ik dan, “we gaan zometeen extreem gevaarlijk doen hoor.” Dat dit hun dagelijkse tijdsbedrijf is, vergeet ik dan totaal.

Wanneer je dan door het smalle gangpad naar je stoel probeert de manoevreren, zie je meestal al van ver de passagiers die jou de gedurende vlucht gaan vergezellen. Je gaat toch drie uur lang met complete vreemden één vierkante meter, als het nog niet minder is, delen. Dan kan je er maar beter een feestje van maken! Helaas gaat dit niet altijd zoals gehoopt. Meeste mensen ploppen hun oordopjes in en kijken niet meer op of om. Of je hebt de groep mensen die al in slaap vallen terwijl de stewardess nog staat uit te leggen hoe je het vliegtuig via de glijbaan kan verlaten (“Doe je naaldhakken uit!!”). Dit veiligheidspraatje probeer ik overigens altijd te negeren, want zodra ik echt ga opletten begint mijn hoofd al direct allerlei scenario’s te schetsen waarbij ik de slaapende man rechts van me opeens van die Kinderland glijbaan zie roetsjen.

Als we eenmaal stabiel in de lucht zijn, relax ik een beetje. Maar zodra ik iets raars hoor of zie, dan springen al mijn zintuigen op duizend. Ik had laatst een vlucht waarbij de piloot even naar de wc ging. Dat moet natuurlijk ook gebeuren, die man heeft ook zijn behoeftes. Dit houd ik allemaal goed in de gaten. Ik denk dan meteen dat er die twee minuten een of andere 20-jarige, die gisteren nog stond te zuipen met z’n dispuutgenoten,de verantwoordelijkheid heeft van 200 mensen.‘’Hup plassen dan!’’. Als de piloot weer terug naar de cabine gaat, zak ik weer rustig in m’n stoel. Fieuw, de Master Who Knows It All is er weer! Feest!

Als we uiteindelijk veilig geland zijn, valt alle stress van me af. Sommige mensen beginnen dan te klappen. Yes we made it! Hulde! Maar klappen, hoo eens even, het was maar een vluchtje hoor. Niks aan toch?

Foto’s: Weheartit.com