HET LEVEN VAN EEN WEGWIJS BORD

bord

Ik heb een tijdje niks van me laten horen en nu ben ik opeens een wegwijsbord. Hóe dan? Nouja, ik was het eigenlijk altijd al, maar ik besloot er nu een stukje aan te wijden. Net zoals ik besloot mijn blog wat anders te gaan handelen. Ik wil méér schrijven (zodat het roze boekje in mijn header wat eer kan houden) en dus moest ik mijn blog even op een pauze zetten om hier over na te denken (en om te Wii’en want we hebben nieuwe spelletjes met Mario, ook belangrijk). Het heeft daarnaast ook misschien iets te maken met het feit dat ik 5 dagen per week stage loop EN ik een soort blogger dip had. Daar laat ik het ook bij want oh wat haat ik het als bloggers over hun bloggerdip gaan schrijven (wat opeens een algemeen geaccepteerd begrip is).

Goed, back to the point, het wegwijsbord. Zoals ik al eerder meldde loop ik tegenwoordig stage in Hoofddorp. Naast de 435 kekke bedrijven die daar liggen en de vliegtuigen die om de haverklap opstijgen, bevindt zich er ook een Primark. Tot zover ik weet is dat ongeveer alles wat zich in Hoofddorp afspeelt. Je mist er dus niks, als je je dat ooit eens afvroeg. Dat er niks te doen is daar is ook helemaal niet erg, want ik loop toch altijd braaf naar het Sanoma gebouw wat letterlijk naast het station ligt.

party

Enfin. Om in Hoofddorp te komen moet ik altijd op Schiphol overstappen en als je ergens je ogen uit kan kijken, dan is het daar wel. Mensen (en ebola) over de hele wereld lopen/stressen/slepen daar door de hal heen. Maar dat zullen jullie ook wel weten. Dat zij de trein nemen en niet weten hoe het treinsysteem werkt, weet ik dan weer als geen ander.

schip

Plaats delict

Zodra ik ook maar een béétje vertraging heb en ik daar tijd moet vertoeven, begint het feest. Ik probeer echt mijn best te doen, maar blijkbaar trekt mijn hoofd buitenlanders in nood aan. ”Please  can you help me I need to go to Amsterdam Central” (het zou ook eens niet). Terwijl ze mij met ogen smekend zoals de Shrek kat aankijken, raak ik in paniek omdat ik besef dat de Shrek kat in kwestie een Engels antwoord terug verwacht. Op dat soort momenten vergeet ik dat ik een halfjaar in het buitenland heb gestudeerd, want oh god wat betekent ”perron” in het Engels?? Terwijl ik naar het perron aan de overkant wijs, stamel ik  ”You have to go there”.

1

En IEDERE keer als ik vertraging heb is het weer zover en dat is ook niet erg. Het verbaast me alleen dat ik er niet aan ontkom. Ik stond laatst letterlijk achter een blikjesautomaat ”verstopt” tijdens het spitstuur (vraag me niet wat ik aan het doen was) toen er een Spaanse vrouw aan mijn mouw trok. Waar ze kon inchecken. Het woord ”incheckpaaltje” bestaat niet in het Engels, laat staan in het Spaans, dus ik wees naar een paal waarbij ik met mijn denkbeeldige pasje ging ”bliepen”. Ik zei letterlijk ”bleep”. ”Wat in godsnaam ben ik aan het doen”, is inderdaad een gedachte die door mijn hoofd ging maar te laat kwam. Ik verwees haar naar boven waar de paaltjes staan, maar vervolgens vroeg ze of ik dan even op haar koffer kon letten. Nou nee, mijn trein (en tevens die van haar) kon elk moment komen en wat als ze er een bom in had gestopt en ik de Sjaak was. Of misschien iets realistischer, ze zou het niet halen en dan zat ik met haar roze Hello Kitty koffer opgescheept. Geïrriteerd sleepte ze haar koffer mee de rollende loopband op, naar boven.

2

Tot slot de man die mij deze naam gaf. Zijn verhaal was niet heel bijzonder, iets in de trant van ”waar moet ik heen, ik wil naar Amsterdam”. Terwijl ik hem hielp kwam er een andere man die ook een vraag had. En zo onstond er een mini-rij waarbij ik de helpdesk was. ”You should work here” zei man nummer 1 toen ik hem geholpen had. Als een boer met kiespijn lachte ik. Een helpdesk. Een NS-mederwerkster. Een wegwijsbord.