GRMBL… | TREUZELEND HET LEVEN DOOR

Ik kan er niet zoveel mee: treuzelaars. Nu ben ik zelf absoluut het tegenovergestelde: namelijk héél erg ongeduldig, wat ook zeker niet ideaal is. Komt de trein aan op het station? Hop vijf keer op die knop duwen, deuren openen en gaan. Op centraal station lopen met mij is helemaal een ramp volgens mijn vriend. Om de haverklap haal ik iemand in, sloffende mensen voor mijn voeten kan ik echt niet handelen dus dan maar versnellen en inhalen. Yep, ik ga vrij gehaast door het leven. Maar wáárom vind ik treuzelende mensen zo irritant?

Ik ging laatst even bij de Hema naar binnen, gewoon zonder reden. Ik liep langs de make-up sectie en zag die matte lipbalms waar heel Nederland om kwijlt sinds Miss Lipgloss er een lovende review over schreef. Een kijkje nemen waard dus! Ware het niet dat er een vrouw van middelbare leeftijd frontaal voor de sectie met die betreffende lipbalms stond. Prima natuurlijk, maar ze stond zó midden in het gangpad geparkeerd dat ik er met geen mogelijkheid naast kon gaan staan om ook naar de lipblams te kijken. Vervolgens bleef ze ook nog eens, geen grap, een kwartier lang bij die sectie staan om elke balm op te pakken, te bekijken en weer terug te leggen. Ik had in de tussentijd al drie rondjes langs de washi tape en paas spul rekken gelopen en nog stond ze met de balmen in haar handen. En ja, ik erger me dan. Ik wilde gewoon héél even kijken maar mevrouw besloot dat het haar momentje bij het rek was en dat niemand haar daar bij mocht storen. Ik heb de lipbalm dus niet gezien, iemand anders ze wél al kunnen bemachtigen?

Een ander voorbeeld. Wanneer je je fiets uit de fietsenstalling haalt, moet je altijd zo’n trapje op met een railing waar je wiel dan in moet. Je moet dan echt even duwen anders kom je die trap dus niet goed op. Geen probleem, tenzij het druk is want dan sta je in een soort van vreemde polonaise die trap op te lopen met een fiets in je handen. Wat ik dan dus echt niet begrijp zijn die mensen die dan meteen als ze boven zijn abrupt stoppen om even hun jas dicht te ritsen, hun haren te doen en eens rustig op de fiets beginnen te stappen. Meanwhile staan er 6 zwetende mensen met een loodzwarte fiets stil op het stukje trap, die nergens heen kunnen omdat de persoon bovenaan een zen-moment inlast. Loop dan gewoon even door om 5 meter verder je ding te doen *erger erger erger*.

Wil je échte treuzelaars tegenkomen, dan is de supermarkt de place to be. Nadat je je in de winkel om allemaal mensen hebt gemanoevreerd die bijvoorbeeld uren voor het broodrek staan (treuzelend..), begint het echte feest meestal bij de kassa. En dan vooral op het einde van je boodschappenuitje, wanneer je denkt dat je er vanaf bent. Soms is het namelijk zo dat mensen pas hun boodschappen beginnen in te pakken wanneer de volgende al aan de beurt is. Wanneer je twee van die mensen voor je hebt staan, beginnen de problemen. Er is geen ‘rij’ meer over voor jouw boodschappen en die mergen dan met die van je buurvrouw, waardoor alles door elkaar gaat. Ik probeer dan, terwijl ik aan het betalen ben, zo snel mogelijk mijn boodschappen in mijn tas te mikken zodat mijn boodschappen niet bij tante Truus in haar tas belanden. Alsof ik in het spelprogramma ZigZag met Yvonne Jaspers zit met spelelementen zoals lopende banden. Echte stressmomentjes dit hoor.

Er is echter één moment waar ik zelf ook heel erg kan treuzelen. Een moment waar ik echt van kan genieten ook. Dat is namelijk tijdens het opstaan, want oh wat kan ik lang blijven liggen als ik geen college heb. Niet eens om te slapen maar gewoon een beetje op je telefoon scrollen terwijl je lekker ligt. Ben ik toch nog een beetje een treuzelaar.

Bron: foto