DE STRUGGELS VAN AFWIMPELEN

collec Ding dong, de bel gaat. Ik hang in het onesie pak van mijn vriend (ja – hij noemt het zelfs een rompertje) op de bank tv te kijken. Geïrriteerd sta ik op. Er werd één keer aangebeld dus dan is het voor ons (met twee verdiepingen boven ons hebben wij het super handige maar uber burgerlijke één keer bellen = begane grond = onze verdieping – systeem bedacht).
Ik doe de deur open en voordat ik kan zien wie of wat aan heeft gebeld, krijg ik al een hand in mijn hand gegooid. “Goedenavond, ik zal me even voorstellen: ik ben Alex en ik vroeg me af of u gisteren Nederland 3 hebt gekeken?”. Mijn hersenen hebben even nodig om de situatie voor me te analyseren. Dat deze jongen voor een goed doel komt, heb ik nog net door, maar hoezo geeft hij een hand en waarom vraagt hij of ik tv heb gekeken? Ik weet er op de gok “Nee, geen tv gekeken” uit te persen. Voorbereide Alex weet natuurlijk precies wat hij moet zeggen en gaat smooth door met zijn verhaal. “Oh, dan had u misschien de aflevering op Nederland 3 kunnen zien over de Ebola problemen  die zich nu .. ” enthousiast ratelt hij het riedeltje af terwijl ik me zelf afvraag waarom hij besloot mij een ‘U’ te noemen. Ik ben niet veel ouder, misschien zelfs jonger dan Alex himself. Ik sta natuurlijk in een onesie en misschien denkt hij dat de standaard student op vrijdagavond sowieso niet in een onesie op de bank hangt: dus ik moet wel ouder zijn?

oma

Ik in de ogen van Alex

Lang kan ik niet over dit probleemstuk nadenken want al snel is de vraag daar. Of ik iets over heb voor “deze vervelende situatie die zich mijlen ver afspeelt maar heus ook u aan gaat en waar ik met maar €15 euro per maand al kan helpen.” Een ijzige stilte breekt aan. Shit, wat moet ik doen. Natuurlijk ziet Alex er niet verkeerd uit (daar is hij immers op aangenomen!) wat de situatie nou niet echt bevorderd.

alex

“Hoi ik ben Alex”

Snel schakel ik over op de automatische piloot. Dat ik met mezelf heb afgesproken nog niks te schenken zolang ik student ben (en dat ik daarom in een onesie leef). Wanneer ik ouder ben en een baan heb en serieuze moneys verdien mag hij terug komen. Alex knikt, hij begrijpt het maar erg verslagen ziet hij er niet uit. “Geen probleem, over die moneys gesproken, heb je misschien een bijbaantje nodig zoals die van mij”. De ‘u’ is in ieder geval veranderd naar ‘je’ maar  god no, ook dit nog. Zo blijft het afwijzen maar doorgaan. Ik vertel hem dat ik al een bijbaantje heb. Hij knikt, ik knik en ik bedank hem voor de uitleg en doe de deur dicht. Pff, weer eentje overleefd.